بنابراين علم كلام با موضوع واسعى كه دارد و مشتمل بر توحيد و صفات الهى ، نبوت ، امامت و معاد مىشود مىتواند اعتقادات انسان را به نحوى مستدل در همهء جوانب شامل شود ، و اگر اساس استدلال در آن به غرض دين‌فهمى و اصلاح و هدايت مخالفين باشد از اسباب وحدت بين مسلمانان و يكپارچگى ستون دين مىشود . آنچه موجب تفرقه مىشود سبّ و شتم و قصد چيرگى بر خصم و از بين بردن او به ادلهء واهيه و تهمت زدن بدانچه در او نيست و . . . مىباشد . امامت : در ميان مباحث مختلف علم كلام بحث امامت از اهميت ويژه‌اى بين مسلمانان برخوردار است ، چون بحث توحيد و نبوت - كه اركان اوليهء اصول اعتقادى را تشكيل مىدهند - بين اهل اسلام مفروغ عنه و مسلّم است و اگر هم بحث‌هاى برهانى و استدلالى مىشود بيشتر به جهت آن است كه دليل باشد در مواجهه با غير مسلمانان و پيروان اديان ديگر . اما در بين دانشمندان اسلامى شايد بتوان گفت مهمترين موضوع مورد نزاع ، بحث امامت بوده است . امامت به تعريف كتاب‌هاى شيعه و سنى نيابت از نبى مكرم اسلام صلى اللّه عليه و آله در امور دنيوى و اخروى مىباشد ، و مطابق حديثى كه فريقين از آن جناب صلى اللّه عليه و آله نقل كرده‌اند « من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهلية » تمامى شئون دنيا و آخرت انسان منوط به امام بوده و اطاعت امام در تمامى مجالات واجب است . در واقع انشعاب مسلمانان به دو فرقهء بزرگ شيعه و سنى از همين موضوع سرچشمه گرفته است . شيعه مىگويد : امام بعد از پيامبر صلى اللّه عليه و آله امير مؤمنان على بن ابى طالب